Kinestetetycy – kim są i jak ich wspierać?


kgimnazjum

Osoby z dominującym kinestetycznym systemem reprezentacji lubią czuć emocje, ruch, zapachy, smaki. Lubią się uczyć poprzez wykonywanie i bezpośrednie zaangażowanie.
Do grupy kinestetyków zaliczamy wspólnie grupy osób preferujących ruch (kinestetyków właściwych) oraz czuciowców – mających doskonałe rozeznanie we własnych i cudzych stanach psychicznych, emocjach i uczuciach. Zaliczamy również osoby o dominujących innych zmysłach: węchowców, smakowców i osoby o niezwykle silnie rozwiniętym zmyśle proprioceptywnym (czucie głębokie).

Kinestetycy używają słów typu: poszło gładko, to mi nie leży, śliska sprawa, zaplątana, świeża myśl. dotyk, manipulować, trzeć, solidny, ciepły, napięcie, obciążenie, naciskać, złapać w lot, uderzyła mnie myśl, czuć coś w kościach, wystawić kogoś do wiatru…
Ulubionymi przez nich wyrażeniami są: „Czuję to dobrze!”, „To ma dobry smaczek!”, „To wymaga gimnastyki”, „musimy to ruszyć”, „to niedobrze pachnie”, „to mnie porusza”, „czuję że…”

Dla kinestetyków czytanie nie jest ulubionym zajęciem, chyba że wciągnie ich wartka akcja.
Mają kłopoty z ortografią, najlepiej pamiętają to, co sami wykonali. Ich wyobraźnia pracuje w ruchu. Kinestetycy muszą się poruszać – niektórzy uważają to za „wiercenie się”. Preferują coś trzymać, czymś poruszać, manipulować. Kiedy się cieszą to autentycznie podskakują z zadowolenia, a gdy się złoszczą to tupią nogami i energicznie gestykulują.
Lubią bliski kontakt z drugim człowiekiem podczas rozmowy (dotykanie, klepanie), ale nie są dobrymi słuchaczami. Mówią dość chaotycznie.
Nawet jak dbają o estetykę, to im nie wychodzi, ale stan w jakim pracują jest dla nich odpowiedni, choć może się wydawać dla kogoś, że panuje w nim bałagan lub nieład.

Generalnie, kiedy kinestetycy myślą to patrzą w dół.
Kiedy prowadzą ze sobą dialog (dialog wewnętrzny) ich wzrok jest skierowany w dół w lewo.
Kiedy kontaktują się ze swoimi emocjami i doznaniami – wzrok jest skierowany w prawo w dół.

Typowi kinesetetycy mówią raczej wolno, niskim głosem, wykonują gesty na wysokości bioder, a wzrok kierują w dół, co umożliwia im skoncentrowanie się na swoich uczuciach.

Sposobami na rozwijanie kompetencji i poszerzanie informacji kinestetyków są:
– stosowanie mimiki i pantomimy, używanie ruchów i gestów, żeby wykorzystać podczas uczenia dynamikę całego ciała oraz by demonstrować fizycznie pojęcia;
– drama, żeby poczuć, przeżyć na własnej skórze dane sytuacje odgrywając rolę, poznając jej dynamikę i strukturę;
– ruszanie się, skakanie na piłce, chodzenie po pokoju podczas powtarzania treści, żeby aktywować ciało do nauki w szkole i w domu;
– konstruowanie modeli przestrzennych oraz wykonywanie doświadczeń, eksperymentów, które angażują ruchowo, żeby móc przeżyć i uczestniczyć w danych zjawiskach;
– majsterkowanie, prace manualne, modelowanie, żeby angażować pracę dłoni w procesie tworzenia lub odtwarzania informacji;
– chodzenie lub skakanie w określonym schemacie, żeby krokami nakreślać wzory chemiczne, szyk zdania, granice państwa lub inny wybrany schemat;
– wyjazdy na wycieczki np. do muzeum, laboratorium, na wystawy artystyczne, itd., żeby zmienić okoliczności i miejsce do nauki;
– zajęcia prowadzone w terenie z dużą liczbą ludzi, np. przeprowadzanie ankiety, robienie wywiadów, organizowanie projektów badawczych, żeby móc być ciągle aktywnym, w ruchu i w ścisłych relacjach z innymi ludźmi.

Pozostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *