FAQ – najczęstsze pytania i odpowiedzi


Edukacja domowa – co to takiego?

Nauczanie domowe to nic innego, jak edukacja, która odbywa się poza szkołą i organizowana jest głównie przez rodziców lub prawnych opiekunów dzieci objętych taką formą nauczania. Dzieci ze wsparciem osoby dorosłej – rodzica, opiekuna lub innego bliskiego, czasem specjalisty uczą się przeważnie w domu. Trzeba podkreślić, że nauczanie domowe, to nie tylko czysta nauka przeniesiona w środowiska szkolnego do środowiska domowego. Gdyż dzieci i młodzież edukujący się w formie domowej, poza szkołą kształtują swoją wiedzę i umiejętności poprzez funkcjonowanie w społeczności – rodzinnej, lokalnej, miejskiej, itd. Rodzice i opiekunowie mają dowolność w metodach i formach kształcenia – mogą wybrać z wielu oferowanych usług edukacyjnych ośrodków kulturalno-oświatowych w naszym kraju, mogą także postawić za cel edukowanie swoich dzieci poza utartą, systemową formułą, np. edukacja przez pracę, edukacja przez zabawę, edukacja przez podróże czy edukacja przez kulinaria, itd. Środowisko rodzin prowadzących nauczanie domowe w Polsce jest mocno zespolone – rodzice jednoczą się, często razem korzystając z szerokich możliwości czerpania wiedzy i umiejętności w poza szkolnych ośrodkach, a także w wymianie osobistych doświadczeń oraz w wspieraniu się wzajemnie przy procedurach rekrutacyjno-klasyfikacyjnych.

Edukacja domowa – a czy to jest legalne?

Nauczanie domowe jest jak najbardziej legalne w świetle prawa obowiązującego w Polsce. Więcej na temat aktów prawnych możecie przeczytać TUTAJ.

Edukacja domowa – jak wygląda nadzór pedagogiczny?

W Polsce dzieci i młodzież od 5 do 18 roku życia podlegają obowiązku nauki, tym samym każde dziecko i nastolatek musi być przyjęty przez szkołę i pełnić nad nim nadzór pedagogiczny. Nawet forma nauczania domowego obliguje rodziców do zapisu swoich dzieci do wybranej placówki, jednak decyzję o zgodzie na realizację podstawy programowej przez dane dziecko poza szkołą podejmuje dyrektor danej placówki edukacyjnej. Więcej na temat procedur rekrutacyjno-klasyfikacyjnych możecie poczytać TUTAJ.

Edukacja domowa – czy rodzic nadaje się na nauczyciela?

Od rodziców nie wymaga się by byli zawodowymi nauczycielami – nie muszą stosować się do metodyki, ani dydaktyki, jednak mają prawo podnosić swoje kompetencje oraz korzystać ze wsparcia placówki, do której zostało zapisane ich dziecko. Nie od dziś wiadomo, że człowiek najlepiej uczy się przez obserwacje i naśladownictwo, a rodzic jest pierwszym autorytetem dla swojego dziecka. Dlatego też efekty nauczania w środowisku rodzinnym często przynoszą dużo owocniejsze efekty, aniżeli w sformalizowanym systemie oświatowym.

Edukacja domowa – kto i dlaczego z tego korzysta?

Rodziny, które decydują się na nauczanie domowe są bardzo różne. Różnice zależą od ich statusu majątkowego, filozofii życia, miejsca zamieszkania, wykształcenia i wielu, wielu innych czynników. Jednak to, co łączy wszystkie rodziny nauczające w domu to świadomość wielkiego wpływu środowiska domowego na rozwój dzieci oraz możliwości wykorzystania go w edukacji. Liczba dzieci edukujących się w domu stale rośnie, gdyż wzrasta liczba placówek oraz innych podmiotów wspierających rodziny nauczające domowo.

Edukacja domowa – a co z grupą rówieśniczą?

Wydaje się, że dzięki uczęszczaniu do szkoły dzieci i młodzież ma możliwość wszechstronnego, optymalnego rozwoju, w tym także w sferze społecznej. Bynajmniej. Dzieci i młodzież, które nie mają tak napiętego planu w ciągu dnia mają po prostu dużo więcej czasu aby rozwijać swoje pasje, zacieśniać więzi w rodzinie, a także poznawać nowych ludzi i nowe aktywności. Dzieci i młodzież edukująca się w domu najwięcej uwagi przykuwa do tych sfer, które sprawiają im radość, w których czują się mocne i w których chcą się rozwijać, dzięki czemu są w stanie osiągnąć poziom mistrzostwa w wybranych przez siebie dziedzinach. To buduje motywacje i pozytywne nastawienie. A tacy ludzie przyciągają do siebie innych ludzi – „jak magnez”. Z ludźmi z pasją chce się przebywać i oni chcą przebywać także z innymi. Jeszcze jak łączy ich wspólna pasja lub hobby to czas razem owocnie jest realizowany przy różnego rodzaju projektach i planach – nic tak nie rozwija socjalizacji jak pasja i prawdziwe przyjaźnie oraz czas, wolny czas, który się ma na kultywowanie go w gronie bliskich i znajomych. To wszystko jest możliwe bez przeszkód przy nauczaniu domowym.

Edukacja domowa – jak utrzymać dyscyplinę i wdrożyć systemowe działanie u dziecka bez szkoły?

Nauczanie domowe u swoich podstaw ma podejście, że dziecko lub nastolatek uczy się w domu, a dokładniej w swoim środowisku naturalnym, w którym żyje i funkcjonuje w grupie.  Mechanizmy grupowe – w tym mechanizmy funkcjonowania rodziny działają w taki sposób, że nie uniknione są tworzące się normy oraz formy respektowania ich. Dodatkowo dziecko lub nastolatek, który ucząc się w domu w wielu aspektach jest pozostawiony sam sobie, musi nabyć kompetencje, które pomogą mu utrzymać plan dnia, tygodnia czy miesiąca, aby móc się rozwijać i poszerzać swoją wiedzę i umiejętności. Początkowo w takim planowaniu pomagają rodzice bądź opiekuni prawni, często także pracownicy w szkole, jednakże z czasem zostaje to w całości przerzucone na odpowiedzialność dziecka i to ono podejmuje decyzje i ponosi konsekwencje swoich działań. Dzięki czemu rozwija się w nim poczucie samodzielności, a także sprawczości – co sprzyja budowaniu pewności siebie i wiary w swoje możliwości.